wiredreflexes.com Jack the sound barrier. Bring the noise.

16Apr/140

“Een jongen van jouw leeftijd…”

Beste pappa,

Er is weer een jaar voorbij en je zou 61 jaar geworden zijn. Vorig jaar een beetje verzaakt je een brief te schrijven, maar ik heb natuurlijk wel aan je gedacht. Weer geen handgeschreven brief, en ik weet dat het je stoort, maar we leven ondertussen in de toekomst en mijn handschrift had nooit de flair als de jouwe. Ik ben uiteindelijk maar gaan schrijven in dezelfde, grote blokletter die jij ook had gebruikt toen je met viltstift nauwkeurig mijn naam schreef op die langwerpig, bruin leren tas die ik had toen ik nog heel jong was. Conclusie; geen handgeschreven brief.

Belangrijke dingen eerst; we zijn beland in een nieuwe science fiction renaissance zoals die één keer per decennium langs komt. Zoveel goede boeken en films dat ik ze niet allemaal op kan noemen. Met de opkomst van de zogenaamde "long form" televisie shows, waar jij eind jaren 80 al een groot voorstander van was, zijn de mogelijkheden nog veel indrukwekkender geworden.

Ondanks dat je wel een uitzondering wilde maken voor Tolkien was je geen grote fan van fantasie boeken. Ik wel en gelukkig wilde je maar wat graag samen met mij naar de films in de bioscoop. De Hobbit is nu ook in delen te zien in de bios en ik mis je aanwezigheid enorm. Die dromerige blik af en toe afgewisseld met zo'n blik van waardering die verraadt dat je toch wel verdomd onder de indruk bent van de beeld kwaliteit van tegenwoordig. Ik ben benieuwd of je Game of Thrones had gewaardeerd. Ik denk het haast wel. Als je er nog was geweest had ik je er alles over verteld en had ik je de boeken cadeau (oude spelling) gegeven.

Ik ben vorig jaar erg ziek geweest (zo wordt me verteld door anderen.) Ik had een bloedprop in mijn kuit die is gaan zwerven door mijn bloedbaan en die welgeteld veertien aderen in alle twee mijn longen blokkeerde. Schijnt erg dodelijk te kunnen zijn dus ik heb geluk gehad.

Als gevolg moest ik aan bloedverdunners en mocht ik niet meer trainen. Ik heb maanden op de bank moeten zitten en was als de dood dat ik (nog veel) zwaarder zou worden. Ik kan me nog zo goed herinneren wat je vlak voor je dood mij vertelde; "een jongen van jouw leeftijd hoort niet zo zwaar te zijn." Ik ben gaan rennen en ben ondertussen 14 of 15 kg kwijt. Nu mag ik weer trainen maar ren nog steeds regelmatig. Ik ben nu gezonder dat ik in jaren geweest ben.

Nu ik er zo op terug kijk heb ik een structurele wijziging aangebracht in mijn leven op dezelfde manier waarop jij dat ook af en toe gedaan hebt. Ik moet vaak eraan denken hoe je je leven zo om kon gooien van het ene op het andere moment. Ik heb je op je meest ongezonde momenten gezien, maar ik kan me er weinig van herinneren omdat ik nog zo jong was. Af en toe, wanneer ik geconfronteerd wordt met foto's van je uit die periode komt het wel erg hard aan hoe slecht je er toen aan toe was. Ik denk liever terug aan de periodes erna, toen je gezonder was, met een beter lichaamsgewicht, een zon-gebruinde huid en die helblauwe ogen van je.

Ik doe mijn best om een goeie jongen te zijn. Weet je nog toen we in het park waren een paar jaar voor je dood ging, toen we het hadden over de verleiding van vernietiging? Over de drang naar het leven en de drang naar de dood, over de eeuwige zwaai tussen die twee en hoe dat leidt tot de overgave aan dansen, drinken, pillen slikken en zoenen met de verkeerde meiden, om vervolgens de volgende dag je af te vragen wat je bezielde en het voor eeuwig af te zweren. Drang naar de vergetelheid, afgewisseld door de drang naar soberheid. Ik weet nog goed dat ik je toen niet goed kon volgen. Ik begreep wat je vertelde, over hoe je af en toe je overgaf aan de destructieve drang om vervolgens je tijdenlang over te geven aan constructieve drang, en dat je heel lang die twee tegelijk hebt proberen vast te houden, door onder heel veel invloed heel veel mooie dingen te maken, maar ik voelde niet hoe je in die situatie kon belanden. De laatste tijd heb ik daar veel meer begrip voor. Af en toe wil ik alleen maar slechte dingen doen, dingen waar ik van te voren al van weet dat ik er spijt van zal hebben. Moulsari zegt af en toe dat ze niet altijd zo haar best wil doen om goed te zijn, en ik begrijp dat heel goed.

Wat was dat toch een mooie dag. Met lauwe cola voor mij, lauw bier voor jou, slecht barbecue voedsel, omringt door de hippies van het park. Ik vind het nog altijd jammer dat ik uiteindelijk ben weggegaan. Jij hebt in het park geslapen, maar ik wilde een bed. Jij vond mij laf. Ik eigenlijk ook. Ik moet er nog steeds om lachen als ik er aan terug denk. Het lijkt wel een droom.

Ik vond laatst je vlindermes weer terug. Die wilde ik vroeger zo graag hebben. Ik heb een collectie van vier of vijf vlindermessen en de jouwe is echt het aller goorst en lelijkst. Ik moet altijd denken aan de keer dat ik je emotioneel probeerde te chanteren om mij dat mes te geven omdat je me nooit verteld had dat één van je vrienden in mijn kinderkamer was overleden aan een overdosis. Misschien had het beter gewerkt als het niet tien jaar na dato was.

Anyway, ik denk nog elke dag aan je. Ik hou van je.

Dennis

Tagged as: No Comments
31Mar/140

Cowardice

I am capable of incredible acts of cowardice.

Tagged as: No Comments
26Mar/140

Deus Ex: Human Revolution – Short Film

This is epic as fuck! I don't like the casting for Adam Jensen, but Yelena Fedorova is very well-cast. I like how Jensen's retractable swords are hardly ever visible except for in the slow-motion section. Perfect. There are so many little hidden gems in this. "Damnit, I'm seeing yellow again. No, I never asked for this." Or that Jensen evolves in his unconscious state and shows signs of what I think is the writer's interpretation of nano-technology, indicating that he's the link to the Denton brothers. I think Megan Reed had the right face, but a far too pornographic body, so I'm divided on her casting. All in all, fucking amazing.

18Mar/140

Wreckage

Fuck, I've been a wreck the last few days. Emotionally drained, tired and miserable. Yesterday I couldn't go to BJJ because of a pulled muscle in my shoulder that hasn't been healing well, so I was convinced to go running -- something I didn't really wanted to do but something I thought might get the endorphins flowing and which might make me forget my misery for a while. After about 8 or 9 kilometres I certainly forgot about my emotional misery because I started worrying about my physical misery (somewhere, some Maslovian is grinning at this as they're hugging their hierarchy of needs poster), but I didn't feel any better. Went to bed early, slept well and woke up a little calmer, but I can feel it slipping away. Bleh.

Tagged as: No Comments
12Mar/140

Good Old Fashioned Blue Screen of Death!

20140312-115150.jpg

Filed under: Journal No Comments
11Mar/140

Archer Vice

God, the latest season of Archer (or Archer Vice as this season has been dubbed) is fantastic! In the last episode, Archer, Cyrill and Ray are in Bolivia trying to find La Madrina, the godmother of the Cali Cartel in order to sell their "shit-tonne" of cocaine before Pam uses it all (and turns into a slender woman with massive breasts.)

Archer Vice

Here Archer befriends a bunch of locals in his attempt to make contact with El Madrina. It looks to be somewhat successful as they attract the necessary attention. The greatest exchange of the episode:

Cyrill: I have a question; since we're now essentially captives of the Cali cartel and being dragged off to god knows what terrible fate, WHY THE HELL ARE YOU SMILING!?
Archer: a) We're not their captives, we're about to be their business partners, b) I bet there's a pretty descent chance La Madrina owns a tiger, and c) guapo means handsome.

Of the inevitable sex scene between Archer and La Madrina, we only see the conclusion:

Archer Vice

I can't wait for next week's episode. :)

21Feb/141

Closure

Some things are hard not to take personally. A friend cutting off all contact mid-WhatsApp conversation and not bothering to resume contact for over a year (one year, five months, one week, six days, nineteen hours, fourty minutes and thirty-four seconds to be obsessively precise), I find very hard not to take personally. At this point, I should really stop calling her a friend, but without know why it is that she broke off all communication, it seems impossible for me to call her "a person that I used to know."

To be fair, I shouldn't be too surprised. I met her a little after she moved to the Netherlands, over a decade ago, and I was a bit surprised at how easily she broke off contact with her friends from back home. She's moved again, and I guess now I'm the friend she no longer contacts now that she's abroad.

I've resisted the urge to contact her since she stopped talking to me (made easier by no longer being on Facebook) because it's clear she has no interest in keeping in touch. I've gone through all the stages of grief and loss; denial, anger, blah blah, acceptance. Strangely enough, these stages seem oddly cyclical, where I inevitably end up at stage one again. Admittedly, I'm getting very efficient and nowadays I get to acceptance in a matter of minutes. I linger at acceptance for a couple of weeks and start the cycle all over again.

The reason why I don't just stick to acceptance is because I have no fucking clue why she stopped talking to me. While I can come up with two or three dozen things I have done to deserve it, and perhaps half a dozen other possible reasons, I don't really know why. There's no closure. I've never actually experienced that lack of closure before, so that's something I've learnt from all of this.

See, every cloud has a silver lining; one of my closest and dearest friends has abandoned all desire of maintaining a relationship with me, but at least now I know what all those dramatic romance films keep harping on about.

17Feb/140

xkcd: Frequency

Okay, xkcd has outdone itself with "Frequency".

Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Frequency Frequency Frequency Frequency Frequency
Tagged as: No Comments
14Feb/142

Brick Mansions

Finally, David Belle is getting some Hollywood recognition. Arguably the founder of Parkour (not free running) and someone I would've expected to see in a Paul Walker blockbuster vehicle a long time ago. The movie looks kind of shit, and I suspect Luc Besson wrote it just so that he could put David Belle in a Parkour-driven film. I'll watch it! Who's with me?

11Feb/140

Garbage Island: An Ocea Full of Plastic

I just watched Vice's "Garbage Island: An Ocean Full of Plastic", which discusses the insane amount of plastic drifting in the Pacific ocean close to Hawaii. It's an ever shifting area larger than the total size of Texas, where the "plankton-to-plastic ratio" goes up to 1:1000. Now, a lot of the three part documentary deals with life aboard the research vessel, which I could have done without, but it does give you a quick look into the problem.

Part 1/3: http://bit.ly/Garbage-Island-1
Part 2/3: http://bit.ly/Garbage-Island-2
Part 3/3: http://bit.ly/Garbage-Island-3

Why is plankton important? (From Wiki Answers)

The ratio is unknown as the 1999 research report of 6:1 ratio (plastic:plankton) has been discredited for not accurately measuring plankton physically and throughout the water surfaces of the planet. We do know that there is a problem with pollution in our oceans and that it is affecting the marine ecosystem. The plankton species has dropped 40% in population over the past 60 years. The reasons why this is critical for ocean life and human life are;

  1. Plankton is the bottom of the marine ecosystem's food chain, and without it, marine life would no longer sustain.
  2. Plankton absorbs 1/3 of the sunlight hitting the water surfaces. The less plankton there is, the more sunlight absorbed by the water surface, essentially rising the temperature and changing the environments for species, some of which cannot sustain in high temperatures.
  3. Plankton also absorbs carbon dioxide and produces HALF of the planets oxygen. This is obviously the critical dependance on human life.